Ręcznik

Ręcznik („rucznik”) jest wykonany z lnu; płótno samodziałowe. Wyrób tkany na krosnach domowych (domowym warsztacie tkackim). Do płótnianej lnianej części ręcznika przy krótszych końcach z obu stron wyrobu przyszyte wzorzyste perebory szerokości 15 cm. Szycie maszynowe. Jeden z przyszytych wzorów perebory składa się z dwóch fragmentów (zszytych). Perebory tkane we wzory pasiaste i geometryczne (romby, zygzaki, linie łamane, trójkąty). Dominujący kolor bordowy, są dwa pasy z zygzakami granatowo-białymi, żółte żyłki-paski jakby rozdzielają większe pasy. Taki ręcznik był składany na długość trzy razy, jako zawijka, okalała czoło i była wiązana na karku. Tkała i nosiła Anna Miszczuk w 1900 roku. Ręcznik to wyrób tekstylny, używany głównie jako tekstylia domowe, jako wyroby obrzędowe (m. in. weselne). Jednakże w księgach inwentarzowych ten obiekt wpisany jako kobiece nakrycie głowy. W innych muzeach niektóre ręczniki są również określone jako zawijka na głowę. Tylko są dłuższe (ponad 140 cm). Dlatego tutaj występują wątpliwości – ręcznik jako tekstylia domowe czy nakrycie głowy? Prawdopodobnie na tym przykładzie można prześledzić zmianę funkcji wyrobu. Długość 110 cm, Szerokość 34 cm.

Zobacz również

Ręcznik

Ręcznik

Ręcznik